نخستین نگاهی که ما را به هم دوخت!

نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت

نخستین کلامی که دل های ما را

به بوی خوش آشنایی سپرد و

به مهمانی عشق برد.

پر از مهر بودی

پر از نور بودم

همه شوق بودی

همه شور بودم

من آن مرغ شیدا

در آن باغ بالنده در عطر و رویا

بر آن شاخه های فرا رفته تا عالم بی خیالی.

چه مغرور بودم...

چه مغرور بودم...!

من و تو چه دنیای پهناوری آفریدیم.

من و تو به سوی افق های نا آشنا پر کشیدیم.

من و تو ندانسته دانسته

رفتیم و رفتیم و رفتیم

چنان شاد خوش گرم پویا

که گفتی به سر منزل آرزوها رسیدیم!

از آن روزها -آه - عمری گذشته ست

من و تو دگرگونه گشتیم

دنیا دگرگونه گشته ست!

در این تیره شب های غمگین که دیگر

ندانم کجایم

ندانم کجایی!

چو با یاد آن روزها می نشینم

چو با یاد تو را پیش رو می نشانم

دل جاودان عاشقم را

به دنبال آن لحظه ها می کشانم

سرشکی به همراه این بیت ها می فشانم:

نخستین نگاهی که ما را به هم دوخت

نخستین سلامی که در جان ما شعله افروخت.....