تونیستی که ببینی

چگونه عطر تو درعمق لحظه ها جاری ست!

چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست!

چگونه جای تو در جان زندگی سبز است!

تمام گنجشکان

که در نبودن تو

مرا به باد ملامت گرفته اند.

تو را به نام صدا می کنند!

تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده ست

طنین شعر نگاه تو در ترانه من.

تو نیستی که ببینی چگونه می گردد

نسیم روح تو در باغ بی جوانه من.

به خواب می ماند

تنها به خواب می ماند

چراغ آیینه دیوار بی تو غمگینند

تو نیستی که ببینی

چگونه با دیوار

به مهربانی یک دوست از تو می گویم

تو نیستی که ببینی چگونه از دیوار

جواب می شنوم.

تو نیستی که ببینی دل رمیده من

به جز تو یاد همه چیز را رها کرده ست.

غروب های غریب

در این رواق نیاز

پرنده ساکت و غمگین

ستاره بیمار ست

دو چشم خسته من

در این امید عبث

دو شمع سوخته جان همیشه بیدارست

تو نیستی که ببینی!

ای چشم خسته دوخته به دیوار!

بیمار

بیزار

تو رنگ آسمان را

از یاد بر ده ای

از من اگر بپرسی

دیری ست مرده ای!

برخیز!

خود را نگاه کن به چه مانی

غمگین درین حصار

به تصویر!

ای آتش فسرده!

ندانی

با روح کودکانه شدی پیر.

ای چشم خسته دوخته بر دیوار

بیمار

بیزار

بیرون ازین حصار غم آلود

تا یک نفس برای تو باقی ست

جای به دل گریستنت هست

وقت دوباره زیستنت نیست

برخیز!

ما که خواستیم خلق جهان

دوست باشند جاودان با هم.

ما که خواستیم نیکی و مهر

حکم رانند در جهان با هم.

شور بختی نگر که در همه عمر

خود نبودیم مهربان با هم!

ای شمایان! که باز می گذرید

بعد ما زیر آسمان با هم.

گر رسید آن دمی که آدمیان

دوست گشتند و همزبان با هم.

آن زمان با گذشت یاد کنید

یاد نومید رفتگان! با هم!